W niemieckich gazetach o przyszłym ministrze można przeczytać „Król Guido”. Liberał i zdeklarowany homoseksualista ma w nowym rządzie kierować niemiecką polityką zagraniczną lub ministerstwem gospodarki.

W ostatnich dniach, po wyborach do Bundestagu i w trakcie kampanii parlamentarnej, Westerwelle często występował w telewizji. Pisano też o nim w wielu gazetach nie tylko w Niemczech, ale i na całym świecie. Westerwelle słynie z tego, że lubi pokazywać się w mediach. Niewielu niemieckich polityków wypada tak dobrze na ekranie jak on, jeszcze mniej potrafi z taką łatwością publicznie sprzeczać się ze swoimi adwersarzami. Westerwelle zasłynął w 2002 roku, kiedy zapowiedział, że FDP zdobędzie 18 procent głosów i przed kamerą pokazywał but z nalepioną osiemnastką. Wielu Niemców pamięta jeszcze jego „wesoły autobus” nazywany Guidomobilem. Westerwelle lubił wszelkie medialne nowości. Raczej żaden z „poważnych niemieckich polityków” nie zdecydowałby się, tak jak on, zamknąć się na kilka godzin w domu „Big Brothera". „Król Guido” sądził jednak, że będzie to doskonały sposób zjednania sobie młodych wyborców. Z obiecanej „osiemnastki” nic nie wyszło, bo FDP w ówczesnych wyborach otrzymała zaledwie 7 procent głosów. Westerwelle za swoją postawę i częste publiczne wygłupy zapłacił wysoką cenę – wielu wyborców nie traktowało go poważnie.

Kim jest ten, któremu zaufało prawie 15 procent Niemców?
Guido Westerwelle urodził się 27 grudnia 1961 roku w Bad Honnef koło Bonn. Gdy miał zaledwie 9 lat, jego rodzice rozwiedli się. Westerwelle wraz rodzeństwem zamieszkał z ojcem. W szkole raczej nie był prymusem. W pierwszej klasie gimnazjum nie szło mu najlepiej i wylądował w tzw. Realschule. Ale nie potrafił się tam odnaleźć. Bardzo często musiał walczyć o pozycję wśród kolegów ze szkolnej ławy. Zresztą sam Westerwelle nie wspomina najlepiej tego okresu i najchętniej wymazałby go z pamięci. Po Realschule udało mu się wrócić do gimnazjum, gdzie ponownie musiał udowadniać nowym kolegom własną wartość. Po ukończeniu edukacji w gimnazjum zapisał się na prawo na Uniwersytecie w Bonn. Już podczas studiów udzielał się politycznie – działał w młodzieżówce liberalnej Junge Liberalen (Julis). Gdy miał 21 lat, stanął na czele tej organizacji. Ale w wyborach do Bundestagu w 1987 roku poniósł ogromną porażkę. Nie było to pierwsze ani ostatnie niepowodzenie w jego karierze politycznej. Kolejne klęski wcale go nie hartowały, wręcz przeciwnie – jak pisał tygodnik „Der Spiegel” – czyniły go bardziej strachliwym, ale jednocześnie zawziętym. Mimo to w 1994 roku na zjeździe FDP w Gerze, Westerwellego wybrano na sekretarza generalnego tej partii. Przed wyborami w 1998 roku Westerwelle nie ukrywał, że chciałby znaleźć się w rządzie. Jednak jego plany spełzły na niczym, bo władzę przejęła koalicja SPD z Zielonymi. Media ujawniły wówczas dwa oblicza tego polityka: z pozoru złośliwca, a tak naprawdę człowieka, który przejmuje się swoimi porażkami. Kiedy Westerwelle został przewodniczącym partii liberalnej, postanowił znaleźć dla niej nowe miejsce w polityce i nowe pomysły. Jak się okazało, rezultaty jego poszukiwań nie zawsze były owocne. Westerwelle skierował FDP w stronę centrum, ale jednocześnie próbował stworzyć z niej partię protestu. Niektórzy zarzucali mu populizm, a nawet antysemityzm, chociaż Westerwelle nigdy wprost nie wypowiadał antysemickich haseł. Zdawał sobie bowiem sprawę z tego, że w dzisiejszej RFN mogłoby to oznaczać koniec jego politycznej kariery. Wydawać by się też mogło, że jego wizerunek zniszczy afera związana z darowiznami na rzecz partii. Tak się jednak nie stało, a Westerwelle odkrył w końcu, że może uzyskać poparcie promując gospodarkę neoliberalną i zmniejszenie podatków. Guido Westerwelle, choć tak często pojawiał się w mediach, bardzo późno przyznał się do swojego homoseksualizmu. Nie mówił, że jest gejem, bo pragnął akceptacji publiczności i obawiał się kolejnej porażki.

Westerwelle a sprawa polska
Westerwelle konsekwentnie dąży do tego, by zostać ministrem spraw zagranicznych w obecnie tworzonym liberalno-chadeckim rządzie. Jednak większość Niemców jest temu przeciwna. W sondażu ośrodka Forsa przeprowadzonym dla tygodnika „Stern” aż 46 procent respondentów uważa, że Westerwelle powinien kierować innym resortem niż MSZ. Na przykład ministerstwem gospodarki. Jeżeli jednak mimo wszystko szef liberałów stanie na czele niemieckiej dyplomacji, to w relacjach z Polską niewiele się zmieni. „Są pewne sygnały świadczące o tym, że dotychczasowe stosunki polsko-niemieckie będą podtrzymane.” – twierdzi korespondent „Frankfurter Allgemeine Zeitung” Konrad Schuller. Westerwellemu w kampanii bardzo często towarzyszył Hans-Dietrich Genscher, były minister spraw zagranicznych RFN. Na początku lat dziewięćdziesiątych, gdy Genscher sprawował urząd, podpisano dwa wielkie traktaty: graniczny i dobrosąsiedzki. Jeżeli obecny szef liberałów uczył się od Genschera prowadzenia polityki zagranicznej, to dobrze wróży dla Polski. „Liberałowie nie bardzo lubią panią Steinbach” – powiedział Schuller. Dodał jednak, z czym trudno się nie zgodzić, że rola Angeli Merkel w polityce i w relacjach z Polską w czasie sprawowania urzędu przez Westerwellego będzie jeszcze większa niż miało to miejsce dotychczas. Nie należy więc oczekiwać rewolucji w stosunkach Berlina i Warszawy. Może to i dobrze.